روياي زيبا

برای من اما...

انگار...

بر گلویم خنجر گذاشته اند؛

اما نمی بُرد!!!

گاهی درکت می کنند،گاهی ترکت!!!

به خیالشان موزون عمل می کنند...

غافل از اینکه دلی سکته می زند

در لا به لای این ریتم ها...!

پ ن:من از تو راه برگشتی ندارم

که من

تمامیه روزهای سردم را

خط‌خطی...!!

  زنـدگي مي کننـد

  مي ميـرنـد و مي رونـد …

  امـا فـاجعـه ي زنـدگي ِ تــو

  آن هـنگـام آغـاز مي شـود کـه

  آدمي مي رود امــا نـمي ميـرد!

  مـي مـــانــد

  و نبـودنـش در بـودن ِ تـو

  چنـان تـه نـشيـن مي شـود

  کـه تـــو مي ميـري

  در حالـي کـه زنــده اي!!

   با شما اَم! ای غریبه! هان؟

           در جستجوی چیستید آخر؟

                    گُم کرده اید انگار چیزی را!

  چندین و چند روز است بدین منوال،

  می آیید اینجا در پی چیزی،کسی ،گمگشته ای انگار،

          بی هیچ حرفی و کلامی...

                                      پُرسِمانی،

                                                  هیچ  در هیچی  ...

   باشمااَم!ای غریبه!هان؟

            در جستجوی کیستید آخر؟

                        بوی تن یک آشنا دارید!

                                شاید شما را دیده ام روزی!

  آه ...چشمهاتان...

               چشمهاتان آشنا هستند!

                               آیا شما را می شناسم من؟

   آیا همان گم کرده رَه،در عصر پاییزانه بارانی ام نیستید؟

   آنی که جا ماندش از او تنها،

                           یک چتر باران خورده و یک...

    آه...

    حالا کجا؟

                بدین شتاب!

                       گریزپای و بی قرار!...

    یافتید مگر گمگشته تان را ،

                                      که می روید؟

   با شمام!

            گم کرده ره!

                         لختی درنگ...!

                       دیرگاهیست،

                              چتر باران خورده تان جا مانده است اینجا!