دیرگاهی ست که دل شب و روز می ترسد، 
با خودش  می  جنگد 
من به تو می نگرم که دلم مدت  هاست که شده  حیرانت.... 
باز دل می ترسد که مبادا  عشقم برود از یادت!!! 
بدهی بر  بادم و بمیرم در  غم 
باز در رویایت دل من می ماند  و به  خود می خندد که شده مجنونت! 
تا کنون قلبم را   اینچنین دیوانه .....من ندیدم هرگز! 
"از نگاه  پاکت دل من  می  لرزد! 
باز هم می ترسم!" 
ای امید ماندن ،  بی تو من خواهم  ماند با دلی  پر   ماتم 
در  پس تنهایی 
وقت آرامش  شب از خیالت  لبریز از همه بیزارم 
و تو را می خواهم  تا  بمیرم در شوق 

لحظه ی دیدارت...... 
ای تو که آغوشت مامن  این  تنهاست.......باز هم دریابم! 
که  پرم از گریه و  بغضی کهنه.... 
روز و  شب لبریزم 
گرمی آغوشت برتر از  یک دنیاست 
در کنارت گویی مالکم دنیام 
تو  بمان تا عمری من بمانم شیدا و نمیرم تنها  و  تمام خود را بدهم در راهت 
من نخواهم هرگز که به   جز چمشمانت به کسی عشق دهم 
و کسی را جز  تو لایق  خود دانم 
من همه امیدم بسته به چشمانت  
تو شدی رویایم! 
تو شدی دنیایم!